Ένα από τα καθήκοντά μου είναι να μαζεύω πληροφορίες για ό,τι έχει να κάνει με την ασφάλεια της ομάδας μας και ό,τι θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως μαρτυρία για την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων εδώ που είμαστε. Έτσι κατάφερα να πάρω στα χέρια μου ένα βίντεο που μπόρεσα να βρω από έναν πρόσφυγα, σαν στοιχείο μαρτυρίας, από την περίοδο των ταραχών στην Τζούμπα… ένα βίντεο που δύσκολα αντέχεις να το δεις… η βία και η βαρβαρότητα στην απώτερη μορφή τους… το ιλιγγιώδες ύψος που μπορεί να φτάσει το ανθρώπινο μίσος…. Η φωτιά με την οποία καίνε ζωντανούς τους ανθρώπους στην άκρη του δρόμου, έκαψε και τον δικό μου κόσμο… τον μέσα και τον έξω μου… βούλιαξα σε ένα συναίσθημα απέραντης απογοήτευσης, αγανάκτισης και λύπης… χωρίς να μπορώ πια να δω… χωρίς να μπορώ να ανασάνω…

Οι άνθρωποι εδώ, αιωρούμενοι μεταξύ ύπαρξης κι ανυπαρξίας, να τρώγονται μεταξύ τους σαν αγριόσκυλα σε κυνομαχία, αδυνατώντας να διεκδικήσουν και να κερδίσουν μια καλύτερη ζωή…

Ζούμε στις κοινωνίες μας ασφαλείς κι απολαμβάνουμε τις χαρές του κόσμου μας, τυφλωμένοι για ό,τι συμβαίνει παραπέρα, εντελώς καθοδηγούμενοι από τις προτάσεις των ΜΜΕ… ουσιαστικά, αδιαφορώντας για τον πόνο των άλλων, πλαδαρεύοντας όλο και περισσότερο… πέρα από μερικά μιξοκλάμματα και μερικές τύψεις συνείδησης.

Πώς ξεκουνιέται μια εφησυχασμένη κοινωνία; Ουρλιάζοντας; Ξεκινώντας από τα παιδιά; Που όλες μας τις βρωμιές αφήνουμε σ’αυτά να τις ξεκαθαρίσουν; Ξεκινώντας από τους μεγάλους; Πώς;

Και πώς άραγε συνταιριάζονται οι δύο κόσμοι… ακόμα δεν το έμαθα… ακόμα μου καίει τις φλέβες… κι όταν επιστρέφω, ανάμεσα στις φιλικές συναναστροφές, τότε που θα πρέπει να ξεχάσω κι εγώ για να υπάρξω… ένα φλεγόμενο καρφί είναι πάντα μπηγμένο στο μυαλό μου… και πρέπει να μάθω να ζω μαζί του…