Τον Οκτώβριο του 2006, βρεθήκαμε στο Νταρφούρ, στο Νότιο Σουδάν σε μια περιοχή που για χρόνια ήταν πεδίο μεγάλων μαχών σε έναν εμφύλιο που συνεχιζόταν και είχε ως αποτέλεσμα πάνω από 4.000.000 εκτοπισμένους και 1.500.000 πρόσφυγες στις γειτονικές χώρες. Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα ανέλαβαν στην περιοχή Selaia να ενισχύσουν τις ιατρικές υπηρεσίες του τοπικού κέντρου υγείας και επιπρόσθετα να λειτουργήσουν χειρουργική μονάδα για τα θύματα των μαχών αλλά και τους αμάχους. Όμως καθώς όλα ήταν υπό τον έλεγχο ένοπλων ομάδων ανταρτών και κυβερνητικών, έπρεπε να έρθουμε σε συνεννόηση μαζί τους αφενός μεν για να μην μας επιτεθούν αφετέρου δε για να αφήσουν τον πληθυσμό να προσέρθει στα ιατρικά κέντρα. Έτσι κλείσαμε ραντεβού σε μια περιοχή λίγη ώρα έξω από τη Selaia για να συναντήσουμε μία από τις ένοπλες ομάδες που έκαναν κουμάντο στην περιοχή. Συναντηθήκαμε σε μιά μεγάλη τέντα σε ένα σκηνικό που έμοιαζε βγαλμένο από κινηματογραφική ταινία.

Εγώ και ο ντόπιος μεταφραστής μου απέναντι σε 25 ένοπλους άνδρες φορώντας τις λευκές στολές με τα τουρμπάνια στο κεφάλι, και να ακούω τους χτύπους τις καρδιάς μου να χτυπάνε κόκκινο. Ξεκινάμε τη συζήτηση και βλέπω τον μεταφραστή μου να ιδρώνει, να τρέμει και να έχει ανήσυχο βλέμμα κάθε φορά που μετέφραζε από τη μια ή την άλλη πλευρά. Ο αρχηγός των ενόπλων είχε από αριστερά του ένα μικροκαμωμένο άνθρωπο, με μικρά στρογγυλά γυαλιά που έμοιαζε με διανοούμενο και από δεξιά έναν πανύψηλο σωματώδη ένοπλο άνδρα με τρομακτικό βλέμμα. Για καλή μας τύχη ο αρχηγός γνώριζε τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα καθώς τον είχαν περιθάλψει σε άλλη περιοχή μετά από τραυματισμό που είχε στη μάχη. Έτσι δέχτηκε να αφήσει τον πληθυσμό να προσέρχεται στα ιατρικά κέντρα. Ο μεταφραστής μας, όμως παρόλο το αναπάντεχα καλό κλίμα, ήταν κάτασπρος και είχε συνέχεια τρεμάμενη φωνή… Κλείνοντας τη συζήτηση με πλησίασε ο μικροκαμωμένος άνδρας με τα μικρά στρογγυλά γυαλιά που καθόταν δίπλα στον αρχηγό και με τέλεια αγγλικά που θα ζήλευε απόφοιτος της Οξφόρδης με ευχαρίστησε για τη διάθεσή μας να βοηθήσουμε.

Τότε κατάλαβα γιατί ο μεταφραστής μου έτρεμε ολόκληρος. Γιατί από την άλλη πλευρά έλεγχαν κάθε του λέξη που μετέφραζε και ήξερε πολύ καλά ότι ρίσκαρε τη ζωή του, εαν κάτι μεταφραζόταν λάθος. Γιατί στο Νταρφούρ η ζωή κρινόταν στις λεπτομέρειες…

Έναν χρόνο μετά, η έξαρση και πάλι της βίας έφερε την απόλυτη καταστροφή στη βάση μας στη Selaia. Παρόλα αυτά η μικρή χρονικά συμβολή έκανε για τους συνανθρώπους μας εκεί τεράστια διαφορά. Και αυτή είναι η ανταμοιβή μας ως Γιατροί Χωρίς Σύνορα.