Το 2010 βρέθηκα με τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα ως παιδίατρος στους προσφυγικούς καταυλισμούς στη Μακαλντίτα στην Αιθιοπία. Μια ημιέρημη περιοχή με ανθρώπους υπερήφανους και γενναίους, όπου η κάθε μέρα είναι και μια μάχη ενάντια στον θάνατο. Εκεί, η Χάλγκαν μας έφερε το αγοράκι της, Ασάντ, 8 μηνών ημιαναίσθητο, με το κεφαλάκι του γερμένο προς τα πίσω και θορυβώδη αναπνοή. Ο Ασάντ έπασχε από μια βαριά μορφή λοίμωξης που προκαλεί οίδημα στον λάρυγγα και στένωση στους βρόγχους. Και έτσι ξεκίνησε ο αγώνας για να το επαναφέρουμε στη ζωή. Πρώτα απ΄όλα έπρεπε να διακομιστεί στο κέντρο υγείας στο Ντόλο Άντο, που υποστήριζαν οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα, όπου θα μπορούσαμε να του δώσουμε για λίγες ώρες οξυγόνο με τη βοήθεια της γεννήτριας.

Μια τέτοια διακομιδή λόγω της εγγύτητας με τη Σομαλία και των αυστηρών κανόνων ασφαλείας απαιτούσε και μια σχετική οργάνωση: ενημέρωση του αρχηγού της αποστολής και επικοινωνία μέσω ασυρμάτου με το προσωπικό για την τροφοδοσία της γεννήτριας που λειτουργούσε μόνο σε ειδικές περιπτώσεις. Μια ώρα ανώμαλος δρόμος με το τζιπ, με μόνο όπλο ένα στηθοσκόπιο για να ελέγχουμε την αναπνοή του μωρού και το κουράγιο που μας έδινε η γενναία μητέρα του. Εκεί άφησα το μωράκι μετά από λεπτομερείς οδηγίες στο νοσοκόμο της βάρδιας (μια και στο κέντρο υγείας δεν υπάρχουν ντόπιοι γιατροί) σχετικά με τη θεραπεία του. Οταν μπόρεσα μετά από 3 μέρες να επιστρέψω στο Ντόλο Άντο, ο Ασάντ έπαιζε ευτυχισμένος στην αγκαλιά της μητέρας του. Το θαύμα είχε γίνει. Ενα θαύμα που είχε συντελεστεί χάρη στην πίστη, τη σκληρή εργασία και την εκπαίδευση του ντόπιου προσωπικού που οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα κάνουν πραγματικότητα.