Peshawar, Πακιστάν 26 Σεπτεμβρίου 2009, μία ακόμη συνηθισμένη μέρα στην Peshawar του Πακιστάν, μία ακόμα βομβιστική επίθεση στο κέντρο της πόλης με δεκάδες νεκρούς και τραυματίες. Ο χάρτης στο γραφείο όπου σημειώναμε τις βομβιστικές επιθέσεις, τις επιθέσεις ρουκετών, τις απαγωγές, τις στρατιωτικές επιχειρήσεις κτλ είχε γεμίσει με πολύχρωμες πινέζες, κάθε χρώμα και μία διαφορετική κατηγορία περιστατικών.

Όπως και κάθε φορά που γινόταν κάποιο τέτοιο περιστατικό, έτσι και τώρα η ομάδα έτρεξε στο νοσοκομείο της πόλης για να βοηθήσει.
Τυχαία ο μεταφραστής και βοηθός μου βρέθηκε στο υπόγειο όπου είχαν μαζέψει τους νεκρούς κι εκεί αναγνώρισε τον οδηγό μας, τον Riaz μαζί με τον αδελφό του. Το ραμαζάνι είχε τελειώσει και είχαν πάει στην αγορά να ψωνίσουν όταν εξερράγη η βόμβα σε μία ακόμα επίθεση αυτοκτονίας, η δεύτερη εκείνη τη μέρα στην Peshawar.

Έχοντας γυρίσει στην ασφάλεια της Ελλάδας ακούω πάλι στις ειδήσεις για τις βομβιστικές επιθέσεις στο Πακιστάν, για τα θύματα, άλλοτε 10, άλλοτε 20, άλλοτε πιο πολλά, άλλοτε πιο λίγα, κι αναρωτιέμαι το κατά πόσο συναισθανόμαστε τον πόνο, το μαρτύριο όχι μόνο των θυμάτων, όχι μόνο των τραυματιών, των νεκρών, των οικογενειών τους, αλλά κι όλων αυτών των ανθρώπων που ζουν μέσα στον τρόμο, που μία βόλτα μέχρι την αγορά, είναι συχνά μία βόλτα θανάτου. Αυτά τα νούμερα των θυμάτων που ακούμε, αυτές οι πινέζες στο χάρτη είναι ένα μαρτύριο που δεν μπορούμε να το νοιώσουμε, δεν μπορούμε να το αισθανθούμε.

Αποφάσισα να γράψω αυτό το γράμμα για να μη χαθεί κι αυτή η ζωή σαν ένα νούμερο, σαν μια άψυχη πινέζα πάνω σε ένα χάρτη. Αυτή η πινέζα ήταν ένας άνθρωπος που λεγόταν Riaz, στα 30κάτι χρόνια, με δύο ανήλικα μικρά παιδιά και μία άνεργη γυναίκα. Ήταν ένας άνθρωπος πάντα με το χαμόγελο στα χείλη, βοηθούσε παντού και με τα λίγα αγγλικά που ήξερε δε σταματούσε να λέει αστεία και να μας κάνει να γελάμε. Ζήσαμε 3 μήνες μαζί, φάγαμε στο ίδιο τραπέζι και μοιραστήκαμε το ίδιο φαγητό. Όπως έσβησε η ζωή του απότομα, δε θέλω να σβήσει κι η ανάμνηση του. Θέλω να μείνει κάτι, να μείνει μια ανάμνηση τόσο σε εμένα όσο και σε εσάς που διαβάζετε αυτές τις γραμμές και την επόμενη φορά που θα ακούσουμε κάποια νούμερα νεκρών στις ειδήσεις να θυμηθούμε πως αυτά τα νούμερα ήταν άνθρωποι σαν κι εμάς που όμως δεν είχαν την τύχη να γεννηθούν σε μία χώρα σαν τη δική μας…