Τρεις μέρες μετά την άφιξή μου στο πεδίο δράσης των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στο Μαλακάλ, στο Νότιο Σουδάν άρχισα να σκέφτομαι ποια είναι αυτή η δύναμη που ωθεί όλους εμάς στο να έρθουμε σε μια τέτοια αποστολή, να δουλέψουμε, να επιστρέψουμε πίσω στα σπίτια μας και τελικά να επανέλθουμε στο πεδίο δράσης.

Σήμερα, όντας στο Κάμπο στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, νομίζω ότι αρχίζω να κατανοώ την πηγή αυτής της δύναμης. Είναι η Nyagjima, η Juliana, ο Cebit, η Emma, ο John και οι υπόλοιποι διαβάτες με τους οποίους διασταυρωνόμαστε στα μονοπάτια της καθημερινότητάς μας. Είναι ασθενείς, αλλά και συνάδελφοι με τους οποίους περνάμε ώρες ατελείωτες στο νοσοκομείο.

Χαρά, λύπη, ανακούφιση, απογοήτευση, ενθουσιασμός λέξεις που περιγράφουν όσα οι άνθρωποι στο πεδίο δράσης βιώνουν εξαιτίας της συναναστροφής με τους πληθυσμούς εδώ.

Χαρά ένα συναίσθημα δύσκολο να εκφραστεί με λόγια, αλλά και δύσκολο να διαγραφεί από τη μνήμη όταν συνδεθεί με κάτι τόσο μαγικά μοναδικό.

Δευτέρα πρωί, τέλη Σεπτεμβρίου, στο Μαλακάλ με τη θερμοκρασία γύρω στους 40 βαθμούς και όλοι στην ομάδα έτοιμοι για την πολυπόθητη μετακόμιση στο ολοκαίνουριο νοσοκομείο που η οργάνωση κατασκεύασε στον καταυλισμο των εκτοπισμένων πληθυσμών της περιοχής. Η προετοιμασία της μεταφοράς των ασθενών προσεκτικά σχεδιασμένη εδώ και μέρες και η ώρα της υλοποίησης έφτασε. Αναχωρούμε από το παλιό προσωρινό, καυτό νοσοκομείο (η θερμοκρασία στο εσωτερικό έφτανε μέχρι και τους 50 βαθμούς Κελσίου) με τους πρώτους ασθενείς με το όχημα. Συνοδηγοί της πρώτης ομάδας η υπεύθυνη νοσηλεύτρια βάρδιας (μέλος της ομάδας του ντόποιου προσωπικού) και εγώ. Η ομάδα αποτελείται κυρίως από παιδιά-ασθενείς μαζί με τις μαμάδες αλλά και γυναίκες ασθενείς. Το όχημα σταματάει έξω ακριβώς από την πόρτα και γρήγορα σπεύδω να δω ότι όλα είναι έτοιμα για τους πρώτους ασθενείς. Προχωρώ στο εσωτερικό βιαστικά, μα οι φωνές των μανάδων, των παιδιών, του προσωπικού με κάνουν να ανατριχιάσω και αυτομάτως να γυρίσω προς το μέρος τους. Ένας χορός με ιαχές και τραγούδια είχε μόλις στηθεί. Ήταν η ευγνωμοσύνη όλων για αυτό που αντίκριζαν. Η χαρά τους που κάτι μεγάλο, καθαρό, πιο δροσερό είχε κατασκευαστεί για αυτούς. Ασθενείς, μικρά παιδιά, κουρασμένες γυναίκες εξέφραζαν αυτό που οι λέξεις είναι δύσκολο να αποτυπώσουν. Κάθε φορά όταν ακούω για χαρά, θυμάμαι αυτή τη σκηνή. Μια σκηνή ανείπωτης χαράς σε ένα χώρο δυστυχίας, πόνου, προσμονής. Σε ένα νοσοκομείο ενός καταυλισμού.

Και σήμερα σχεδόν έξι μήνες μετά σε ένα νοσοκομείο παλιό, αλλά εντελώς διαφορετικό. Ένα νοσοκομειο οργανωμένο, όπου οι ασθενείς στεγάζονται σε κτίρια. Στο κτίριο της Παιδιατρικής νοσηλεύεται εδώ και 2 μήνες ο Adamou, ένα παιδί 2 ετών με υποψία φυματίωσης, υποσιτισμένο, με απώλεια συνειδήσεως.

Τρέφεται μέσω σωλήνα σίτισης και πάντα δίπλα του η μητέρα του. Ο Adamou είναι το 4ο παιδι της οικογένειας, η οποία ζει σε μια περιοχή περίπου 60χλμ από εδώ. Η μητέρα έχοντας χάσει πια τις ελπίδες της και αγωνιώντας για την τύχη των άλλων παιδιών προτείνει να πάρει εξιτήριο ο Adamou και να γυρίσουν πίσω στην οικογένεια. Επί μια εβδομάδα επιμένει στην απόφασή της, παρά τις όποιες προσπάθειές μας να την πείσουμε ότι ο Adamou μπορεί να παλέψει για τη ζωή του. Κάθε απόγευμα πριν το τέλος της βάρδιας περνάω από το θάλαμο κι η μητέρα με εκλιπαρεί με ένα βλέμμα για το εξιτήριο, για μια σύμφωνη γνώμη που θα σημάνει την επανασύνδεση της οικογένειας.

Ένα απόγευμα με τη βοήθεια ενός νοσηλευτή συζητάω ξανά μαζί της. Ο Adamou δείχνει σημάδια βελτίωσης, ο πυρετός έχει υποχωρήσει, το παιδί κερδίζει βάρος. Της προτείνω μια μικρή έξοδο την επόμενη μέρα, με το όχημα της οργάνωσης, μπορεί να επισκεφτεί την οικογένεια και να επιστρέψει το απόγευμα. Εγώ και το προσωπικό θα μείνουμε με τον Adamou, μέχρι να γυρίσει. Το σκέφτεται, αλλά είναι δύσκολη τελικά η απόφαση. Η νοσταλγία των άλλων παιδιών, η κούραση της συνεχούς παρουσίας στο νοσοκομείο, η υποστήριξή μας την κάνουν να αποδεχθεί την πρόταση.

Η μητέρα φεύγει πρωί πρωί κι αν κάποια στιγμή η σκέψη για το αν θα επιστρέψει είναι έντονη, η εμφάνισή της το απόγευμα μας υπενθυμίζει την ψυχή και τη δύναμη της μάνας. Με ένα πλατύ χαμόγελο μας ευχαριστεί και παίρνει αμέσως τη θέση της στο προσκεφάλι του Adamou. Παραμένει δίπλα του, υπομένοντας πολλά κι ελπίζοντας ότι η επόμενη επιστροφή στο σπίτι θα είναι με τον Adamou αγκαλιά.

Κάθε απόγευμα το χαμόγελο επανέρχεται στα χείλη της για να μου θυμίζει γιατί είμαι εδώ!

__________________________________________________________________________________

Είμαστε εκεί που υπάρχει ανάγκη, στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο.

Βοήθησέ μας να συνεχίσουμε! www.msf.gr/25years